انتقال ويژگيهاى فكرى و خصلتهاى روحى از پدران به پسران بىشك قانونى طبيعى است كه همچون ويژگيهاى مادى انتقال مىيابد و اگر اين ويژگيهاى فكرى و خصلتهاى روحى ، در زندگى و معاشرت نياز به اصلاح دارد ، اين نياز براى حسين ( ع ) نبود و او از اين جهت كامل بود . حسين ( ع ) هفت سال در سايه تربيت جدش پيغمبر ( ص ) زندگى كرد و هنگامىكه پيامبر چشم از جهان فروبست ، يارانش در دوستى حسين ( ع ) از او پيروى مىكردند ؛ چرا كه حسين ( ع ) - بنابر روايت كسانى كه هر دو را ديده بودند - در خلق و خوى و چهره شباهت فراوانى به جدش داشت . در وجود حسين ( ع ) ، ويژگىها و خصلتهاى نياكانش وحدت يافته بود كه نمونه آشكارى براى نظريهء روان‌شناسان دربارهء فلسفهء رشد و شكل‌گيرى شخصيت است . اكنون مثالى را كه دانشمند ايتاليايى « بستالوزى » در زمينه تكامل و تربيت بيان كرده ، در اينجا مىآوريم . او مىگويد : « تربيت از نظر من ، همانند درختى ثمربخش است كه در كنار جوى آبى جارى است . اين درخت ، در اصل ، دانهء كوچكى بوده كه خداوند شكل و ويژگيها و ميوه‌هاى اين درخت را در آن نهاده است . هنگامى كه اين دانهء كوچك كاشته مىشود و كشاورز همراه با طبيعت از آن نگهدارى مىكند ، دانه به شكل نهال كوچكى آشكار مىگردد و به تدريج رشد مىيابد تا بزرگ مىشود و ثمر مىبخشد ، در صورتى كه قبلًا جز دانهء كوچكى كه قابليت رشد و نمو را داشته چيز ديگرى نبود . « كودك نيز چنين است . خداوند استعدادهاى گوناگونى را در نهاد